Kendimle İçsel Sigara Sohbetim

Sizlerle Salı günü kendi kendime sohbetle başlayıp, sonrasında bilinçaltımla yaptığım komik ve keyifli sohbeti paylaşmak istedim.

İlk olarak olay salı günü sabah kahvaltımı yaparken başladı. Sigara içmek için nasıl da acele ediyordum…

“Hadi Dilek şu kahvaltıyı biran önce bitir de bir sigara içeyim, aslında bıraksam şu sigarayı artık, neden içiyorum ki sanki?”
“ Bilmem neden içiyorsun? Sor bakalım kendine”
“ Aslında bırakasım var ama hazır değilim henüz”
“ Hazır değilim de ne demek, sahneye çıkacaksın da makyajın mı hazır değil? Alt tarafı sigara bu neyine hazırlanacaksın? Ya içersin ya bırakırsın yok öyle hazırlık falan”
“ İyi de bırakamıyorum işte görüyorsun, canım istiyor sende biliyorsun bunu. Hatta bazen kendimi mecbur bile hissediyorum.
“ Sen önce bir sigarayı neden içtiğine karar ver ondan sonra anlarsın mecburen mi içiyorsun, isteyerek mi içiyorsun yoksa zorla mı içiyorsun”
“ Aman iyi sana da bir şey söylenmiyor”

Egomla bilincimin kendi arasında yaptığı bu konuşma sonrasında bir sigara yaktım. Sonra daha önce fark ettiğim bir şeyi daha net o an gördüm. Sigara bana eziyet veriyordu, aslına içerken hiç zevk almıyor, bir yandan içtiğim için kendime kızıp, bir yandan dumandan fırsat kalırsa nefeslenmeye çalışıp bir yandan da inatla onu içiyordum. Bana verdiği zararın daha yüzeysel kısmını şimdi görmüştüm.
Sonra kendime şu soruları sordum;
“ Ben neden sigara içme ihtiyacı hissediyorum?”
“ Sigara benim hangi açıklarımı kapatıyor?
“ Sigara benim hangi eksiklerimi tamamlıyor?
“ Sigara bana ne gibi bir katkı sağlıyor?
“ Sigaranın bana verdiği zarar ne? Vs. o an aklıma hangi sorular geldiyse tek tek masaya yatırıp cevapladım. Zaten siz bir şeye niyet edince soru da cevapta kendiliğinden geliyor.

Tüm bu çalışmaları yaparken o kadar eğlendim ve anda kaldım ki, aklıma neredeyse sigara hiç gelmedi. Neredeyse saat başı sigara içerken Salı gününü toplam 5 sigara ile tamamlamış oldum.
Çıkan sonuçlar bir hayli iç karatıcıydı. Anladım ki, sigaranın verdiği zarardan çok kendi kendime zarar veriyordum. Ben sadece kendime zarar vermek için sigara içiyormuşum meğerse. Vardığım özet sonuç buydu.

Çarşamba sabahı uyandığımda içeride yine kavga vardı. Bilincimle egom kavga ediyor garibim bilinçaltımda onları izliyordu. İçimden sigara içme isteği geliyor ama içmemek için kendimi zorluyordum. Bir yanım içmeye zorluyor bir yanım içmemeye. O gün tam bir harp vardı içeride. Sigara içmedim mi o gün? Tabi ki içtim bir yanım utançtan yerin dibine girerken bir yanım gayet keyifli keyifli tüttürdü sigarasını.

Sonra gece yattığımda aklıma bilinçaltımı programlama yöntemi geldi. Madem böyle bir imkân var neden değerlendirmiyorum dedim kendi kendime. Başladım o an aklıma gelen cümlelerle bilinçaltımı programlamaya. Onu öyle bir şekilde programladım ki, aklıma sigara geldiğinde beni direkt nefesime yönlendirmesini, o anın farkındalığını hissetmemi sağlamasını ve nefesimle anda kaldığımda bana affetmem gereken ve özür dilemem gereken kişileri ya da olayları karşıma çıkartmasını istedim, böylelikle daha fazla farkındalık düzeyinde kalarak kendime de daha hızlı ulaşabilmeyi sağlamış olacaktım. Bir taşla iki kuş hiç fena değil Tüm bunları yaparken uykuya dalmışım, en son ne dediğimi, ne yaptığımı hatırlamıyorum.

Sabah uyandığımda yoğun bir sigara isteğim vardı, neredeyse kahvaltıdan önce içmek isteyecek kadar. O istek sürekli geliyor ama bir anda da gidiyordu. İlk dakikalarda uyku sersemi ne olduğunu anlamadım. Sonra canım her sigara istediğinde aklıma garip garip şeylerin gelmeye başladığını fark ettim. Sonra tamam dedim program çalışıyor, bana bir şeyler hatırlatmaya başladı ve o hatırlattığı şeyler üzerinde durmaya başladım, onlarla ilgilenmeye başladım. Çünkü beni asıl iyileştirecek olan o gelen düşüncelerdi. Ama içeride büyük bir direnç vardı, bir yanım deli gibi sigara istiyor ama diğer yanım (sanki biri karşımda duvar örüyor ve beni yürütmüyor gibiydi) sigaraya gidemiyor ve düşüncelere dalıyordu.

O gün savaşı kazanan EGO’m Bilincime karşı gelerek bana 3,5 sigara içirdi. Ama düşününce yine hiç fena değil. Bünyeyi alıştırmak gerek Gece yatağa yattığımda önce bu işi başaramayacağımı, sigarasız mutlu olamayacağımı ve ona ihtiyacım olduğunu düşündüm.
Sonra dedim ki; “ tamam mı, devam mı?”
Cevabım “TAMAM” oldu.
İçerinden TAMAM onayı gelince bir önceki gece gibi aynı programı tekrarladım, biraz değiştirdim, biraz ilaveler yaptım vs. ve yine uyuyakaldım

Cuma sabahı uyandığımda sanki bütün gece kendimi sigara içmeye programlamışım gibi, bugün acaba kaç sigara içerim diyerek uyandım. Kalkıp kahvaltı hazırlarken sigara paketime bir baktım ki içinde sadece 1 sigara kalmış, onu görünce tepkim aynen “oleyyy bu iyi bir fırsat” şeklinde oldu. Eğer bugün gidip yeni bir paket almazsam bu işi yırttım demekti

Alışkanlık haline gelmiş her adımımdan sonra yani “çay sigarasız olmaz”, “kahve yanında lazım”, “çalışmayı tamamladım bir sigara gider” vs. gibi kalıplardan sonra elim/aklım sigaraya gitti. Ama program çok iyi çalışıyordu. Öyle bir şey ki bunu nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum. Sigara aklıma geliyor, burnumda tütüyor ama biranda her şey bıçak gibi kesilip ben nefesime dalıp bambaşka yerlerde buluyordum kendimi. Öğlene kadar dayanabildim ve o son sigaramı öğle saatlerinde içtim. Sonrası hep gelgitlerle geçti. Akşam markete alışverişe gittim, alacaklarımı aldım, kasadan geçtim, paramı ödedim ve poşetleri doldururken bir anda aklıma sigara geldi “ ah ya bak şimdi sigara almayı unuttum” dedim içimden. O anda bir telefon geldi ve ben sigarayı unuttum gitti

Ve bugün sigarasız ve sigara paketsiz ilk günüm daha önce çok fazla bırakmayı denedim. 3 ay ya da 6 ay gibi bir süre hiç içmeyip sonra yeniden başlamışlığım var. Hepsinde sadece ne kadar bırakabilirim düşüncesiyle başladığım için 6 aydan yukarı çıkmadı. Ama bu sefer sigarayı bırakmayı değil, sağlıklı yaşamayı ve kendime ulaşıp kendimi sevmeyi seçtim. O yüzden bu diğerlerinden oldukça farklı. Eğer bir gün tekrar sigara içersem o zaman anlayacağım ki ben yine kendimden vazgeçmişim ve kendime değer vermiyorum…

Bağımlılıklar bizi bize gösteren açık adresler aslında. Bağımlı olduğunuz her şey size sizi gösteriyor. Bu bir sigara olur, alkol olur, uyuşturucu olur, antidepresan olur, onsuz uyuyamadığınız pelüş oyuncağınız olur, yemekten sonra içtiğiniz kahve olur. Yani Kendinizi bağımlı/mecbur hissettiğiniz her ne varsa, onları dönüştürüp kendinize ulaşmak isterseniz yukarıda kendime sorduğum soru örneklerinden yola çıkarak kendi sorularınızı yaratıp sonuca kolayca ulaşabilirsiniz. Amacınız o bağımlılıklardan kurtulmak olmasın, neden ona bağımlı olduğunuzu bulup o kısmı iyileştirmek olun…
Tek şart pes etmek yok…

Sevgiyle kendinize ulaşmanız dileğiyle

Sevgi ve ışıkla…
Dilek Torun

Kategori : Blog Yazıları , Genel